dinsdag 18 november 2008
FOR ORLANDO
dinsdag, november 18, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Hi I'm Jesus, one of the few volunteers of the refuge of Granada.
I want to talk about the brief history of Orlando, came to the shelter two weeks ago...
he was left abandoned on the roadside near the Refuge, with a broken leg, Ana resceud him and took him to the shelter. From the first day we realized Orlando was a special dog, went to seek refuge by the caresses of individuals and their companions, with his leg broken and the pain, all he wanted was to give love to everybody, introduced his head between our legs, it was incredible to see him get closer to all peers licking and caring for them, it was a really special dog.
When we took him to the vet he told us we had to operate quickly because he had pain and his leg would be lame. The day Nov. 13 morning began the operation, but his heart stopped beating and leaving.
So short was the story of Orlando, a special being who was with us very short, but he has left a great void in our hearts and in such a short time allocated so much love that we can never forget that.
I think that God simply has decided to take his side, had already suffered enough and the earth is not a mere be like, full of both love and that humans have not been able to see.
I am sure that when my time comes, there will be a friend waiting for openly moving his tail gate.
THANK YOU Orlando
jesus jimenez gonzalez
I want to talk about the brief history of Orlando, came to the shelter two weeks ago...
I am sure that when my time comes, there will be a friend waiting for openly moving his tail gate.
THANK YOU Orlando
jesus jimenez gonzalez
het gaat goed met de adoptiehondjes in Nederland
dinsdag, november 18, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Geniet mee met wat leuke foto's die we onlangs binnen kregen.
Hier Sena (wollige pupje rechts) die met haar maatjes ijverig de ligoefening doet:
Hier Sena (wollige pupje rechts) die met haar maatjes ijverig de ligoefening doet:
Ook pupje Camila is helemaal thuis en vermaakt zich prima.
maandag 17 november 2008
de marypups zijn nu 7 weken
maandag, november 17, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
de dametjes zijn goed gegroeid en nu sterk genoeg om op de website ter adoptie te mogen. Ze zijn nu 7 weken en doen het super. Ze mogen pas in het nieuwe jaar vliegen maar kunnen al wel gereserveerd dus wie een gezellig gezinshondje zoekt en pas in het nieuwe jaar tijd heeft voor een pup kan zich alvast aanmelden. Kijk op de website bij pupjes 074-77 Mary-Lou, Mary-Anne, Mary-Jo en Mary-Rose.
maandag 10 november 2008
Carlota in Nederland
maandag, november 10, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
zondag 9 november 2008
Camila in Nederland
zondag, november 09, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
zaterdag 8 november 2008
un dia feliz, een feestdag
zaterdag, november 08, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Friday seven of November 2008. Today is a very special day, Hilary will at last have found with her mom, she comes from the Netherlands to pick up and take it to Hilary's home, we are all a little nervous, Ana this Hyper active, going from one place to another in the home doing things that you want everything perfect, Hilary looks without knowing full well that happens. We are set to arrive in Malaga airport, ALL NERVOUS, Ana a little concerned (whether Annelies will like Hilary? If Hilary be kind? If they connect ?..... etc.). We arrived at the airport all goes as planned, the flight arrives 25 minutes late (MAS NERVES), and finally Annelies is there, She is also a little nervous as we do, but then we realize that it is a good person, we're going to the waiting car where Hilary and two other companions who traveled with Annelies and Hilary. At last I could see Annelies Hilary, can not contain the excitement and escape some tears, is very exciting, we decided to go to the beach to Annelies and Hilary have their first contact.


Now back to the airport, all ready for departure, was a very short but loaden with emotions, we bid farewell to Hilary, Sena and Leire, Ana is excited and returns to mourn, Annelies returns to being a little nervous about the flight, like everyone

For Annelies. Thank you very much for taking Hilary has, and we hope that you have very special moments, and you acordéis us with love, always remember this event as a HAPPY DAY.
Annelies to explain the story of Hilary, she lived with a man of cubbie the abusive alcoholic who along with his brothers when he was rescued and brought to the Refuge, Hilary had never walked down the street with a leash, she just knew the courtyard of Refuge where he played. And get the most exciting time sitting on the beach Ana, Annelies, Jesus, Hilary, Sena and Leire, was the first contact. Hilary did not want to walk was very scared, but Annelies, has started caressing and talking, little has been little Hilary relaxation, and we could start the first tour of the lot which will now have Hilary, was INCREDIBLE
In a few minutes and Hilary Annelies were strolling along the beach had CONNECTED, was happiness on the faces of the two, Hylari quiet next to her new mum, and Annelies happy with his little girl.
The rest of the day did fly by too fast, we met a little better, responding to questions from Annelies and the problems that we have understood each day in Spain with the abuse and neglect of animals and the difficulties it can turn to help them, Andalusia is still a place where people mistreat animals and nobody does anything.

Now back to the airport, all ready for departure, was a very short but loaden with emotions, we bid farewell to Hilary, Sena and Leire, Ana is excited and returns to mourn, Annelies returns to being a little nervous about the flight, like everyone
For Annelies. Thank you very much for taking Hilary has, and we hope that you have very special moments, and you acordéis us with love, always remember this event as a HAPPY DAY.
Jesus and Ana
donderdag 6 november 2008
voor Sena, Hilary en Leire voor wie het morgen hopelijk hun dag is......
donderdag, november 06, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Once I was a lonely dog,
Just looking for a home.
I had no place to go,
No one to call my own.
I wandered up and down the streets,
in rain in heat and snow.
I ate what ever I could find,
I was always on the go.
My skin would itch, my feet were sore,
My body ached with pain.
And no one stopped to give a pat
Or to gently say my name.
I never saw a loving glance,
I was always on the run.
For people thought that hurting me
was really lots of fun.
And then one day I heard a voice
So gentle, kind and sweet,
And arms so soft reached down to me
And took me off my feet.
"No one again will hurt you"
Was whispered in my ear.
"You'll have a home to call your own
where you will know no fear."
"You will be dry, you will be warm,
you'll have enough to eat
And rest assured that when you sleep,
your dreams will all be sweet."
I was afraid I must admit,
I've lived so long in fear.
I can't remember when I let
A human come so near.
And as she tended to my wounds
And bathed and brushed my fur
She told me 'bout the rescue group
And what it meant to her.
She said, "We are a circle,
A line that never ends.
And in the center there is you
protected by new friends."
"And all around you are
the ones that check the pounds,
And those that share their home
after you've been found."
"And all the other folk
are searching near and far.
To find the perfect home for you,
where you can be a star."
She said, "There is a family,
that's waiting patiently,
and pretty soon we'll find them,
just you wait and see."
"And then they'll join our circle
they'll help to make it grow,
so there'll be room for more like you,
who have no place to go."
I waited very patiently,
The days they came and went.
Today's the day I thought,
my family will be sent.
Then just when I began to think
It wasn't meant to be,
I knew them in a heart beat,
I could tell they felt it too.
They said, "We have been waiting
for a special dog like you."
Now every night I say a prayer
to all the gods that be.
"Thank you for the life I live
and all you've given me.
But most of all protect the dogs
in the pound and on the street.
And send a Rescue Person
to lift them off their feet."
woensdag 5 november 2008
Gabi, Linette en Bree
woensdag, november 05, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
deze schatjes zijn reeds gereserveerd en zullen eind november naar hun baasjes vliegen. Maar geniet even mee van deze heerlijke hondjes:

Othelo nu Blitz
woensdag, november 05, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Onlangs zijn de eerste Granada Padulhondjes gevlogen. De gelukkigen waren Wanda, Rosalba, Othelo, Camila en Carlota. Van de baasjes van Othelo ontvingen we volgende foto's en bericht:



Hier even een berichtje! Blitz (Othelo) is nu een week bij ons en het gaat hartstikke goed. Met Bono (boxer) gaat ie heel leuk om. Hij is lief, speels en heel soms nog een beetje bang, vooral als je te snel van bovenaf wil aaien.
Hij is nog niet zindelijk maar dit gaat ook al steeds beter. In het begin wilde hij geen hondenvoer eten, alleen maar brood, vleeswaren en het liefst wat wij eten.
Maar nu eet hij brokken en dan doe ik er iets van blik of pate doorheen. Hij eet naast Bono, buiten en dat gaat heel goed. Ze maken (tot nu toe) geen ruzie. Het is heel grappig want elke dag tijdens en na het eten hebben ze een klieruurtje. Blitz ligt dan bovenop Bono en dan zijn ze lekker aan het stoeien..
Hij begint een beetje waaks te worden....en met de dag brutaler.
Hij wordt lekker verwend...mag boven slapen...en krijgt heel veel aandacht!
Af en toe mag hij mee in de auto, onze zoon van school halen of mee naar de stad.
Als we weg moeten laten we Bono in de huiskamer (zoals het altijd was) en Blitz krijgt zijn mandje in de hal en als hij wil kan hij naar boven, op de overloop.
Het is een heel makkelijk hondje en wij zijn er erg blij mee!
Hij is nog niet zindelijk maar dit gaat ook al steeds beter. In het begin wilde hij geen hondenvoer eten, alleen maar brood, vleeswaren en het liefst wat wij eten.
Maar nu eet hij brokken en dan doe ik er iets van blik of pate doorheen. Hij eet naast Bono, buiten en dat gaat heel goed. Ze maken (tot nu toe) geen ruzie. Het is heel grappig want elke dag tijdens en na het eten hebben ze een klieruurtje. Blitz ligt dan bovenop Bono en dan zijn ze lekker aan het stoeien..
Hij begint een beetje waaks te worden....en met de dag brutaler.
Hij wordt lekker verwend...mag boven slapen...en krijgt heel veel aandacht!
Af en toe mag hij mee in de auto, onze zoon van school halen of mee naar de stad.
Als we weg moeten laten we Bono in de huiskamer (zoals het altijd was) en Blitz krijgt zijn mandje in de hal en als hij wil kan hij naar boven, op de overloop.
Het is een heel makkelijk hondje en wij zijn er erg blij mee!
Mijn Onida
woensdag, november 05, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken

zoals jullie allemaal weten (of misschien nog niet allemaal, maar dan bij deze) is bij Onida een waarde in het bloed ontdekt, die duidt op leishmania.
Ik schrok daar heel erg van. de aardvan de ziekte, als die doorzet, is niet niks. ik kan niemand uitleggen(behalve misschien twee vriendinnen, die heel dicht bij me staan) waar ik toen doorheen ben gegaan. aukje kreeg dit af en toe te zien. aukje deed heel erg haar best om mij bij te staan. maar deze beslissing moest ik zelf nemen.
Inmiddels weet ik heel zeker: Onida is MIJN hond. dus: laat haar maar komen. ze is zo WELKOM.
en we staan allemaal nog steeds klaar. misschien geschrokken, misschien veel dingen wijzer, maar vastberadener dan ooit.
Onida (Hilary) zal ik 7 november zelf met het vliegtuig gaan halen.
Ik schrok daar heel erg van. de aardvan de ziekte, als die doorzet, is niet niks. ik kan niemand uitleggen(behalve misschien twee vriendinnen, die heel dicht bij me staan) waar ik toen doorheen ben gegaan. aukje kreeg dit af en toe te zien. aukje deed heel erg haar best om mij bij te staan. maar deze beslissing moest ik zelf nemen.
Inmiddels weet ik heel zeker: Onida is MIJN hond. dus: laat haar maar komen. ze is zo WELKOM.
en we staan allemaal nog steeds klaar. misschien geschrokken, misschien veel dingen wijzer, maar vastberadener dan ooit.
Onida (Hilary) zal ik 7 november zelf met het vliegtuig gaan halen.
dinsdag 4 november 2008
de drie musketiers
dinsdag, november 04, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Daar regent het enorm en is het koud aan het worden want ook daar wordt het winter.
schattige puppekes , reisklaar, wie helpt mee uit te kijken naar fijne gezinnen en een warm mandje voor de kachel? Athos, Aramis, Porthos en mama Duna staan te trappelen om daar weg te mogen.
maandag 3 november 2008
Andalusie... Spanje.. Europa.... er moet nog zoveel veranderen
maandag, november 03, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
hieronder een bericht dat via een oprichtster van diverse andere organistaties in Spanje bij ons binnen kwam. Ook wij zijn enorm geschrokken en zullen onze medewerking geven om dit naar buiten te brengen.
Beste Allemaal,
Vandaag 29 oktober 2008, de dag begon druk, vanmorgend vroeg bracht ik al twee van onze vrijwilligers naar de luchthaven,
samen met Adam en Nymfa, en twee babypoesjes, operatie gelukt, naar de volgende vlucht, andere vrijwilligers nemen ook hondjes mee,
alles loopt goed en na de vluchten ga ik met Kerry, onze nieuwe kracht naar Cartama dodenstation, vastbesloten wil ik levens redden, ....
In het dodenstation aangekomen is het een drukke bedoening, volle autos rijden af en aan, honden worden uitgeladen en onmiddellijk in de dodenkamer geforceerd,
het huilen en de doodsangsten die die dieren uitten gaan door merg en been, mannen lopen af en aan, met grote vangstokken en haken om de keeltjes
te kunnen grijpen op afstand en om hun macht en werk te kunnen uitvoeren zonder te worden gebeten....het zijn mannen met glazen ogen, gevoel noch menselijkheid komt hier aan te pas, de podencos kijken je aan, zij worden hier massaal afgeslacht, stilletjes opzij, ongezien, stonden we dit tafereel met afgrijzen te aanschouwen, machteloos, en hopend op een mirakel dat deze dieren zou kunnen redden van de dood,... maar niets is minder waar,.....
We werden gezien en weggejaagd, dit hoeft geen pottenkijkes, dit is hun macht, hun wereld, hun doden, hun verplichting van de spaanse overheid,
geen sterilisatieplanning, geen nadenken over hoe komt het dat hier duizenden doden vallen per jaar, hoe komt het dat de oven rechtopstaand en sterk afgetekend tegen
de hemelse blauwe hemel, dag en nacht draait de oven volle toeren,....,....hier wordt niet gedacht, gevoelt, hier is het doden, dag en nacht, door deze mannen met hun koude glazen ogen,....
in opdracht van de spaanse overheid,....
Verderop ontdekten we de volgende gruwel, alle puppies die binnen komen zitten samen op een klein stukje terrein, 4 m bij 4 m, hele kleintjes en grote, het doet er niet toe, sommige zijn bijna dood,
anderen kijken troosteloos en angstig voor zich uit, plots zien we dat ...
de andere puppies eten aan een dood lijkje...., toen we dat zagen hebben we echt geroepen en getierd, teveel is teveel, het lijkje dat al half was opgegeten werd uiteindelijk verwijderd waarop de andere hondjes direct weer een kleintje aanvielen, om te doden, en op te eten, gelukkig hebben we dit kleintje kunnen redden, ....uiteindelijk werd een hoopje brokjes in een hoek gegooid waarop de hondjes vlogen, ze hadden zo een honger dat ze de aarde errond mee opaten,....ze eten mekaar op van de honger,...het is onwaarschijnlijk maar waar,....15 pupjes hebben we mee genomen,
plaats heb ik niet maar we zien wel, de meeste zijn ziek en bijna dood, maar ze zullen ten minste een waardige dood hebben, ze zijn hier op deze wereld gezet om te leven, niet om op die manier te worden gedumpt en dan te worden gedood op deze meest afschuwelijke wijze,.... leven wij hier echt in 2008 ?, is dit Europa ?, nochmaals ?, is dit een land met cultuur en moraal ??, voor mij is dit ver te zoeken,
het is barbaars en sadistisch, smerig en onmenselijk, mensen, wat we vandaag mee maakten doet een mens walgen van afschuw, ik kan dit in geen woorden brengen noch uiten,.....
We zijn terug gekeerd, met een overvolle auto vol levens, het zijn onze nieuwe projectjes, toen we bij ons in de refugio aankwamen, mochten ze allemaal rennen en eten, en drinken, en knuffelen, en zot doen, en je zag die snoetjes zo veranderen, hoe ziek en hongerig ze ook waren, ze waren gered, en ze wisten het, ze voelen en ruiken niet langer de dood, maar het leven, waar ze recht op hebben,....
het grote zieke mastien vrouwtje, mager en zwaar ondervoed, maar huppelend en zwabbelend, onhandig dansend van geluk, likte de dierenarts volledig naar de hemel uit dankbaarheid voor haar
eerste koekie, na haar eerste hulp en behandeling, de twee galgo s spurtend over ons terrein en opspringend en kwispelend, lachend van contentement, de kleine cocker, de knappe straathond, de stoere beagle, en de vele puppies,.... deze zijn veilig,...... maar je hart doet pijn, denkend aan de velen die je achter liet, hun leed, hun blik,.... staat op je netvlies gegrifd,....het laat je niet los, je kan het niet wegdenken, hier wordt een mens anders van,.... Kerry, onze nieuwe kracht, kon niet geloven wat ze zag,.... weinig mensen kunnen ons begrijpen, maar als je dat ziet en voelt, dan pas kan je oordelen,
en weten, wat er hier dagelijks speelt, dit land is een gruwel voor elk dier, het is echt met geen pen te beschrijven,... geen recht geen waarde, geen bestaan is hun verzekerd,....
Wanneer worden onze noodkreten gehoord, wanneer zal hun huilende roep uit het dodenhuis een stem dragen die hen bevrijd van deze praktijken die hier jaren en jaren en jaren,
een normale gang van zaken zijn, het is de wet,....
CRY FOR THEM ANDALUSIE,....
Beste Allemaal,
Vandaag 29 oktober 2008, de dag begon druk, vanmorgend vroeg bracht ik al twee van onze vrijwilligers naar de luchthaven,
samen met Adam en Nymfa, en twee babypoesjes, operatie gelukt, naar de volgende vlucht, andere vrijwilligers nemen ook hondjes mee,
alles loopt goed en na de vluchten ga ik met Kerry, onze nieuwe kracht naar Cartama dodenstation, vastbesloten wil ik levens redden, ....
In het dodenstation aangekomen is het een drukke bedoening, volle autos rijden af en aan, honden worden uitgeladen en onmiddellijk in de dodenkamer geforceerd,
het huilen en de doodsangsten die die dieren uitten gaan door merg en been, mannen lopen af en aan, met grote vangstokken en haken om de keeltjes
te kunnen grijpen op afstand en om hun macht en werk te kunnen uitvoeren zonder te worden gebeten....het zijn mannen met glazen ogen, gevoel noch menselijkheid komt hier aan te pas, de podencos kijken je aan, zij worden hier massaal afgeslacht, stilletjes opzij, ongezien, stonden we dit tafereel met afgrijzen te aanschouwen, machteloos, en hopend op een mirakel dat deze dieren zou kunnen redden van de dood,... maar niets is minder waar,.....
We werden gezien en weggejaagd, dit hoeft geen pottenkijkes, dit is hun macht, hun wereld, hun doden, hun verplichting van de spaanse overheid,
geen sterilisatieplanning, geen nadenken over hoe komt het dat hier duizenden doden vallen per jaar, hoe komt het dat de oven rechtopstaand en sterk afgetekend tegen
de hemelse blauwe hemel, dag en nacht draait de oven volle toeren,....,....hier wordt niet gedacht, gevoelt, hier is het doden, dag en nacht, door deze mannen met hun koude glazen ogen,....
in opdracht van de spaanse overheid,....
Verderop ontdekten we de volgende gruwel, alle puppies die binnen komen zitten samen op een klein stukje terrein, 4 m bij 4 m, hele kleintjes en grote, het doet er niet toe, sommige zijn bijna dood,
anderen kijken troosteloos en angstig voor zich uit, plots zien we dat ...
de andere puppies eten aan een dood lijkje...., toen we dat zagen hebben we echt geroepen en getierd, teveel is teveel, het lijkje dat al half was opgegeten werd uiteindelijk verwijderd waarop de andere hondjes direct weer een kleintje aanvielen, om te doden, en op te eten, gelukkig hebben we dit kleintje kunnen redden, ....uiteindelijk werd een hoopje brokjes in een hoek gegooid waarop de hondjes vlogen, ze hadden zo een honger dat ze de aarde errond mee opaten,....ze eten mekaar op van de honger,...het is onwaarschijnlijk maar waar,....15 pupjes hebben we mee genomen,
plaats heb ik niet maar we zien wel, de meeste zijn ziek en bijna dood, maar ze zullen ten minste een waardige dood hebben, ze zijn hier op deze wereld gezet om te leven, niet om op die manier te worden gedumpt en dan te worden gedood op deze meest afschuwelijke wijze,.... leven wij hier echt in 2008 ?, is dit Europa ?, nochmaals ?, is dit een land met cultuur en moraal ??, voor mij is dit ver te zoeken,
het is barbaars en sadistisch, smerig en onmenselijk, mensen, wat we vandaag mee maakten doet een mens walgen van afschuw, ik kan dit in geen woorden brengen noch uiten,.....
We zijn terug gekeerd, met een overvolle auto vol levens, het zijn onze nieuwe projectjes, toen we bij ons in de refugio aankwamen, mochten ze allemaal rennen en eten, en drinken, en knuffelen, en zot doen, en je zag die snoetjes zo veranderen, hoe ziek en hongerig ze ook waren, ze waren gered, en ze wisten het, ze voelen en ruiken niet langer de dood, maar het leven, waar ze recht op hebben,....
het grote zieke mastien vrouwtje, mager en zwaar ondervoed, maar huppelend en zwabbelend, onhandig dansend van geluk, likte de dierenarts volledig naar de hemel uit dankbaarheid voor haar
eerste koekie, na haar eerste hulp en behandeling, de twee galgo s spurtend over ons terrein en opspringend en kwispelend, lachend van contentement, de kleine cocker, de knappe straathond, de stoere beagle, en de vele puppies,.... deze zijn veilig,...... maar je hart doet pijn, denkend aan de velen die je achter liet, hun leed, hun blik,.... staat op je netvlies gegrifd,....het laat je niet los, je kan het niet wegdenken, hier wordt een mens anders van,.... Kerry, onze nieuwe kracht, kon niet geloven wat ze zag,.... weinig mensen kunnen ons begrijpen, maar als je dat ziet en voelt, dan pas kan je oordelen,
en weten, wat er hier dagelijks speelt, dit land is een gruwel voor elk dier, het is echt met geen pen te beschrijven,... geen recht geen waarde, geen bestaan is hun verzekerd,....
Wanneer worden onze noodkreten gehoord, wanneer zal hun huilende roep uit het dodenhuis een stem dragen die hen bevrijd van deze praktijken die hier jaren en jaren en jaren,
een normale gang van zaken zijn, het is de wet,....
CRY FOR THEM ANDALUSIE,....
Het hondse bestaan ...Andalusie 2008
maandag, november 03, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Waar blijven de wetten waar zij ook recht op hebben?
Waar blijft de hoop?
Waar blijft de behandeling waar ze recht op hebben?
Waar blijft die hoop?
Waar blijft het eten wat ze nodig hebben?
Wie stilt de honger?
Waar blijft het respekt dat ze verdienen?
Wie geeft ze kracht?
Waar moeten ze heen?
Wie helpt ze?
De wereld om hun heen is gevuld met de lucht van de dood.
Het erbarmelijke gehuil van de moederhond die ziet dat haar kindje gedood wordt omdat die andere hond in dat hok, geen rechten heeft,
zijn hoop verloren heeft,
een behandeling zoals een hond verdient niet kent,
een drang van overleven heeft ,
sterker nog,hij kent alleen dat bekende gevoel van honger en onmacht ,angst,overleven,liefedeloosheid,leegte en pijn.
Hopeloos , verloren en uitzichtloos
2008........ waar blijft de wereld?
Waar blijft de politiek?
waar blijft de mens? Of..... is dit de mens?
Wie beschermt ze tegen het fenomeen..... de mens?
Wat is er loos met deze wereld?
Het is allemaal zo eindeloos.
Europa wordt wakker!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
aukje van hees
Waar blijft de hoop?
Waar blijft de behandeling waar ze recht op hebben?
Waar blijft die hoop?
Waar blijft het eten wat ze nodig hebben?
Wie stilt de honger?
Waar blijft het respekt dat ze verdienen?
Wie geeft ze kracht?
Waar moeten ze heen?
Wie helpt ze?
De wereld om hun heen is gevuld met de lucht van de dood.
Het erbarmelijke gehuil van de moederhond die ziet dat haar kindje gedood wordt omdat die andere hond in dat hok, geen rechten heeft,
zijn hoop verloren heeft,
een behandeling zoals een hond verdient niet kent,
een drang van overleven heeft ,
sterker nog,hij kent alleen dat bekende gevoel van honger en onmacht ,angst,overleven,liefedeloosheid,leegte en pijn.
Hopeloos , verloren en uitzichtloos
2008........ waar blijft de wereld?
Waar blijft de politiek?
waar blijft de mens? Of..... is dit de mens?
Wie beschermt ze tegen het fenomeen..... de mens?
Wat is er loos met deze wereld?
Het is allemaal zo eindeloos.
Europa wordt wakker!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
aukje van hees
Abonneren op:
Posts (Atom)
mail voor dit blog
SVP UW BIJDRAGEN TIJDELIJK ZENDEN NAAR aukje@granadapadul.com !!!
Wegens omstandigheden wordt het weblog op dit moment maar 1 keer per week bijgehouden.
Heeft u foto's of een verhaal?
Mail naar Erna:
erna@granadapadul.com
Uw mooiste foto's worden geselecteerd.
Vermeld er svp bij of u het stukje mét
of zonder uw naam wenst op het blog.
Wegens omstandigheden wordt het weblog op dit moment maar 1 keer per week bijgehouden.
Heeft u foto's of een verhaal?
Mail naar Erna:
erna@granadapadul.com
Uw mooiste foto's worden geselecteerd.
Vermeld er svp bij of u het stukje mét
of zonder uw naam wenst op het blog.
Klik op de volgende
belangrijke onderwerpen!
Over Granada Padul
Uw reacties
Een aantal GELUKSHONDEN
O.a deze honden
vonden een thuis
Snuffel op dit blog
Voor info: mail met Gisela: gies@bakkerbv.nl
Voor informatie: mail met aukje@granadapadul.com



