donderdag 11 december 2008
de aankomst van pupje Polca
donderdag, december 11, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
nog even genieten van Luna (Camilla)
donderdag, december 11, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
De dierenarts was heel enthousiast over Luna. Hij vond het een mooi hondje.
Ze is niet te dik omdat hondjes die hoog op hun poten staan geen dikke hondjes zijn.
Ze is volkomen gezond en de dierenarts was zeer te spreken over de staat waarin ik Luna van de stichting gekregen heb.
Sena en Griso
donderdag, december 11, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
help onze hondjes de winter door
donderdag, december 11, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Sommige hondjes van Padul hebben geluk en zullen van de winter in warme mandjes liggen bij liefdevolle gezinnen. De andere honden zullen de winter gewoon in het asiel doorbrengen. In een onverwarmd asiel, terwijl het daar in de bergen ook best koud kan zijn en oh zo vochtig.
U kunt onze hondjes helpen met een kerstgift om ze de winter door te helpen. Kijk hiervoor op onze website en stort een kleinigheid op de spaanse bankrekening van het asiel. Verder zouden we graag warme dekens en manden en warme hondenjasjes naar Padul sturen. U kunt voor de inzameling contact opnemen met Gisela. 
maandag 1 december 2008
Zape en Zipi
maandag, december 01, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Kleine Duna had geluk en mocht naar haar baasje vliegen maar de broertjes Zape en Zipi zijn nog altijd niet gezien. Wie weet er een gouden mandje voor 1 van deze leuke kereltjes?
Lola, nu Perra doet het super op haar nieuwe plekje.
maandag, december 01, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Even een berichtje voor de site, over Perra.
Nadat wij altijd groter honden hebben gehad, en onze laatste hond bijna een jaar geleden stierf (14.5 jaar), zijn we nu helemaal gek van onze kleine Perra.
Toen wij een foto van haar op de site zagen (lola) was het liefde op eerste gezicht. Een klein dapper hondje welke op straat met haar twee pups heeft geleefd.
Hier in Nederland worden de meeste pups in de watten gelegd, maarja, zoveel anders in een land als Spanje.
Hoewel er hier ook nog genoeg dierenleed is, is het in spanje toch wel vreselijk. Gelukkig is Perra(plus pups) in de opvang terecht gekomen.
Op de site zag ik dat Senna al in Nederland is. Haar andere pup Griso is gelukkig ook gereserveerd.
Toen ik Aukje belde en op de site zag dat zij gereserveerd was, sprongen de tranen in mijn ogen. En dan wachten dat ze komt, maar eerst het huisbezoek, dat was gezellig.
En dan nog wachten en wachten. 28 november zou ze aankomen in Brussel, en helaas konden we haar zelf niet ophalen.
Aukje heeft haar meegenomen naar zaandam, we vonden dat heel erg fijn.
Perra had eigenlijk wel een voorkeurspositie gehad, want ze hoefde niet in bench maar mocht mee met de passagiers. Toch een voordeel als je zo een ukkie bent.
Ze weegt 3800gram, het was zo een heerlijk gevoel toen ik haar in mijn armen had, en dat is het nog steeds.
Ja, een hondje van straat, vervolgens in de opvang, dan zo een reis… wat kan je van zo een hondje verwachten? Wat gaat er door zo een koppie heen, we zullen het nooit weten. Wel dat ze zo lief en makkelijk is, ze vindt alles goed. Of ze op haar rug in je armen ligt, of op schoot, of heerlijk in één van haar mandjes, die staan zowel boven als beneden. Ook vindt ze het heerlijk om in haar bench op een kussen te liggen, met het deurtje open, om even uit te rusten van haar nieuwe indrukken.
Ze luisterde de volgende dag al heel goed naar haar naam Perra, het was bijna niet te geloven.
Ook de dierenarts vond haar geweldig, ze mag wel ietsjes meer gaan wegen. Ze heeft één prikje voor hondenziekte gehad.
Ook was het grappig dat bij de dierenarts een folder hing van granadapadul. Wij genieten elke dag van deze lieverd, en hopen dat andere adoptanten ook zo van hun nieuwe aanwinst genieten.
Ja, een klein minpuntje heeft ze natuurlijk ook….
Toen er een klein wild hondje op haar afkwam, heeft ze de hele buurt bij elkaar gegild.
Als de honden rustig zijn, dan is ze niet zo bang.
Het is ook een kleine dief, in een onbewaakt ogenblik is ze boven op de eetkamertafel geklommen via een stoel, dat lukte haar toch met haar korte pootjes. Ze kan goed springen en heeft heerlijk een koekje van tafel gepikt.
Als ik wegga, dan gaat ze piepen, ondanks dat mijn man thuis is, maar ook dat gaat steeds beter.
Ze vindt haar eten allemaal lekker, maar de harde brokjes moet ze nog even aan wennen.
Dit was het verhaaltje over Perra.
Lieve groetjes voor allemaal, en een pootje van Perra.
Yvonne
ook pup Gabi is helemaal op haar plek
maandag, december 01, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Het verhaal van Reina´s komst naar Nederland!
maandag, december 01, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Ergens eind oktober zijn wij als gezin begonnen te denken over en te zoeken naar een hond. Wij overdachten alle mogelijkheden en kwamen bij toeval via internet bij een foto van een Granadapadulhond uit, namelijk onze Reina. Het was voor mij gelijk liefde op het eerste gezicht. Na nog een week serieus het een en ander overwogen en besproken te hebben met het hele gezin heb ik Aukje laten weten dat we geïnteresseerd waren in Reina. Van Jesus hoorden wij een dag later dat ze geweldig is met kinderen en voor ons stond er toen werkelijk niets meer in de weg. “Wanneer kan ze komen?”“Nou dat duurde nog wel tot waarschijnlijk vrijdag 28 november” werd ons verteld. Wat lijkt dat dan lang, de kinderen vroegen elke dag: “Wanneer komt Reina?” Iedereen kreeg te pas en te onpas van hen te horen dat Reina kwam (juffrouw op school, vriendjes, toevallige voorbijgangers etc).
We moesten echter nog even wachten, er stond een huisbezoek voor ons gepland op vrijdag 21 november en daarna zouden we alles verder horen.
Op woensdag 19 november had ik een heel leuk telefoongesprek met Annelies die op 7 november zelf haar Onida (voorheen Hilary) had opgehaald in Spanje. We voelden elkaar haarfijn aan en het klikte meteen. Haar hond bleek net als Reina, bij de tests die ze in Spanje uitvoeren, helaas draagster van Leishmania te zijn. Met de juiste medicijnen (elke dag een pilletje) hoeft ze echter helemaal niet ziek te worden. Aukje had ons met elkaar in contact gebracht zodat ik uit eerste hand kon horen hoe dat in de praktijk werkt.
Voor ons was de positieve testuitslag op Leishmania absoluut geen reden om van de adoptie af te zien. Reina is verder nog kerngezond en vertoont geen tekenen van deze ziekte, ze is slechts draagster en ze voelde gewoon al helemaal als onze hond.

Voor ons was de positieve testuitslag op Leishmania absoluut geen reden om van de adoptie af te zien. Reina is verder nog kerngezond en vertoont geen tekenen van deze ziekte, ze is slechts draagster en ze voelde gewoon al helemaal als onze hond.

Op donderdag 20 november om 08.00 uur ’s ochtends kreeg ik een telefoontje van Annelies. Ze besefte wat een onmogelijke tijd het was dat ze belde maar dat het huisbezoek van vrijdag niet door kon gaan en dat Aukje haar nu gevraagd had of zij misschien vandaag nog ons kon bezoeken. De afspraak werd voor die middag gemaakt en ze zou Onida meenemen, dit tot grote vreugde van mijn jongens (6 en 8 jaar oud)!
Die middag hadden we een zeer geslaagd bezoek en na een paar uur namen Annelies en Onida afscheid van ons in de wetenschap dat we elkaar vast nog eens zouden opzoeken, maar dan met Reina erbij!
Een half uur na vertrek belde Annelies me alweer op! “Ik kon nog niets zeggen, want ik moest het bezoek even afwachten, maar…Je mag haar morgenavond 11.00 uur al ophalen van Schiphol!” “Wow, wat heerlijk een week eerder, maar ik moet alles nog aanschaffen en in huis halen” zei ik. Maar dat zou allemaal vast wel goed komen. De kinderen waren door het dolle heen en we hebben met z’n allen door het huis gehost!
Vrijdag 21 november begon ik vroeg met het afschilderen van de laatste deur in de hal, dit had ik Harry beloofd omdat het na de komst van Reina er waarschijnlijk voorlopig niet meer van zou komen. Terwijl de deur kon drogen ben ik in de dierenwinkel vast alles gaan halen wat we nodig hadden. Bij buren mocht ik verschillende halsbanden en een riem lenen om voor de eerste dagen te gebruiken. Om 21.00 uur ’s avonds vertrok ik vanuit Hellevoetsluis om mijn schoonvader in Hoogvliet op te halen, hij zou meegaan met het ophalen van Reina.
Die middag hadden we een zeer geslaagd bezoek en na een paar uur namen Annelies en Onida afscheid van ons in de wetenschap dat we elkaar vast nog eens zouden opzoeken, maar dan met Reina erbij!
Een half uur na vertrek belde Annelies me alweer op! “Ik kon nog niets zeggen, want ik moest het bezoek even afwachten, maar…Je mag haar morgenavond 11.00 uur al ophalen van Schiphol!” “Wow, wat heerlijk een week eerder, maar ik moet alles nog aanschaffen en in huis halen” zei ik. Maar dat zou allemaal vast wel goed komen. De kinderen waren door het dolle heen en we hebben met z’n allen door het huis gehost!
Vrijdag 21 november begon ik vroeg met het afschilderen van de laatste deur in de hal, dit had ik Harry beloofd omdat het na de komst van Reina er waarschijnlijk voorlopig niet meer van zou komen. Terwijl de deur kon drogen ben ik in de dierenwinkel vast alles gaan halen wat we nodig hadden. Bij buren mocht ik verschillende halsbanden en een riem lenen om voor de eerste dagen te gebruiken. Om 21.00 uur ’s avonds vertrok ik vanuit Hellevoetsluis om mijn schoonvader in Hoogvliet op te halen, hij zou meegaan met het ophalen van Reina.
Op schiphol troffen wij Aukje, Gisela en Renee van Granadapadul aan en ook alle andere adoptanten. Het was leuk met elkaar te praten aangezien we allemaal voor het zelfde kwamen en allemaal een beetje gespannen uitkeken naar dat ene moment: de aankomst van Rocio, Angelo, Bree, Linette, Gabi en Reina! Om een uur of 1 was het eindelijk zover!
Reina en Angelo zaten samen in één vervoersbox. Schuchter keken ze na die lange vermoeiende reis naar ons. Zowel bij mij als het nieuwe bazinnetje van Angelo kwam er ontroering en wilden we maar 1 ding: “Mogen we ze nu vasthouden?” Toen ze er uit kwamen zagen we hoe goed verzorgt ze er uit zagen, Ana had ze gewassen, geborsteld en sommige zelfs een leuk sjaaltje omgegeven om ze van hun beste kant te laten zien voor hun nieuwe baasjes. Renee had warme hondentruien meegenomen voor de puppy’s gezien de kou buiten.
We gingen gauw naar huis, de reis was al zo lang voor de honden geweest. Reina zat nog wat te bibberen van alle indrukken die ze had opgedaan op de achterbank. Maar na een kwartier viel ze vermoeid tegen mijn schoonvader opgekruld in slaap. Om 02.30 waren we thuis. Eerst even plasje in het park gedaan, daarna at ze gelijk haar bakje brokjes leeg, dronk wat en viel vermoeid tegen mij aan in slaap.

De volgende dag kwam de introductie met de andere gezinsleden. Dat verliep allemaal zo goed. Ze is heel lief en braaf. Het uitlaten gaat prima, ze loopt netjes naast ons en trekt niet. Luca mijn jongste van 6 jaar kan haar prima vasthouden. Het eten en drinken gaat ook goed. Beetje bij beetje went ze. Op de tweede ochtend kwispelde ze met haar staart en later die dag speelt ze al even met een balletje met Luca. De medicijnen gaan er ’s avonds met het grootste gemak in, lekker in een plakje worst. Harry moest er om lachen: hap, slik, weg. Langzaam lijkt het besef bij haar te komen: “Hier mag ik blijven”, het ontroert me. Ze is telkens blij als we uit gaan of als ze ons ziet en ze slaapt ook enorm veel. Ik denk dat ze nog even wat in te halen heeft na dat grote avontuur in het vliegtuig en de hele cultuuromslag van een Spaans asiel naar een Nederlands huisgezin. We zijn trots op haar en op hoe goed ze het doet!
Reina en Angelo zaten samen in één vervoersbox. Schuchter keken ze na die lange vermoeiende reis naar ons. Zowel bij mij als het nieuwe bazinnetje van Angelo kwam er ontroering en wilden we maar 1 ding: “Mogen we ze nu vasthouden?” Toen ze er uit kwamen zagen we hoe goed verzorgt ze er uit zagen, Ana had ze gewassen, geborsteld en sommige zelfs een leuk sjaaltje omgegeven om ze van hun beste kant te laten zien voor hun nieuwe baasjes. Renee had warme hondentruien meegenomen voor de puppy’s gezien de kou buiten.
We gingen gauw naar huis, de reis was al zo lang voor de honden geweest. Reina zat nog wat te bibberen van alle indrukken die ze had opgedaan op de achterbank. Maar na een kwartier viel ze vermoeid tegen mijn schoonvader opgekruld in slaap. Om 02.30 waren we thuis. Eerst even plasje in het park gedaan, daarna at ze gelijk haar bakje brokjes leeg, dronk wat en viel vermoeid tegen mij aan in slaap.

De volgende dag kwam de introductie met de andere gezinsleden. Dat verliep allemaal zo goed. Ze is heel lief en braaf. Het uitlaten gaat prima, ze loopt netjes naast ons en trekt niet. Luca mijn jongste van 6 jaar kan haar prima vasthouden. Het eten en drinken gaat ook goed. Beetje bij beetje went ze. Op de tweede ochtend kwispelde ze met haar staart en later die dag speelt ze al even met een balletje met Luca. De medicijnen gaan er ’s avonds met het grootste gemak in, lekker in een plakje worst. Harry moest er om lachen: hap, slik, weg. Langzaam lijkt het besef bij haar te komen: “Hier mag ik blijven”, het ontroert me. Ze is telkens blij als we uit gaan of als ze ons ziet en ze slaapt ook enorm veel. Ik denk dat ze nog even wat in te halen heeft na dat grote avontuur in het vliegtuig en de hele cultuuromslag van een Spaans asiel naar een Nederlands huisgezin. We zijn trots op haar en op hoe goed ze het doet!

zaterdag 29 november 2008
pupje Bree in Nederland
zaterdag, november 29, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Wij, Judith en Evelien, hebben de ontmoeting op schiphol en het contact met jullie als heel goed en fijn ervaren! Wij bleven goed op de hoogte van Bree, nu Fé, toen ze nog in Spanje was. En we konden en kunnen altijd bij jullie terecht met vragen over onze pup! Wat was het bijzonder om Fé op te halen op schiphol! Samen met de toekomstige eigenaren van de andere hondjes stonden we te wachten tot het vliegtuig ging landen. Fijn dat er verschillende mensen van de stichting aanwezig waren om ons te begeleiden! De spanning was om te snijden. Al die dagen (en nachten) wachten...en dan was eindelijk het moment aangebroken. Vanaf het moment dat de benches aankwamen zagen wij alleen maar onze hond. Wat een fijn gevoel om haar eindelijk in onze armen te kunnen sluiten!!! Alsof het altijd zo had moeten zijn. De hondjes waren erg dankbaar en voor de bazen gold precies hetzelfde!De eerste nacht hebben we Fé bij ons in bed laten slapen. Dat vond ze heerlijk. De nacht erna hebben we haar in haar bench gelegd en daar ging ze zonder protest lekker in slapen. We kregen uit Spanje te horen dat Fé een lief, gevoelig en af en toe een beetje een "sad" hondje was. Vanaf het moment dat ze in onze armen lag was het goed. Fé is ontpopt tot een vrolijke, aanhankelijke, super-lieve pup. Ze is een bruisend hondje dat erg goed met onze andere dieren (cavia's, konijnen, katten) om gaat. Ze zit erg graag op schoot. Als we haar in haar bench leggen piept ze een paar minuten zachtjes maar ze gaat al snel heerlijk op haar dekentje tussen haar speeltjes liggen slapen. Fé speelt graag met haar piep-knuffels en is dol op haar bot:)! Van brokjes moest Fé de eerste dagen niets hebben. We zijn over gestapt op een ander merk en nu gaat het stukken beter. Ook begint de zindelijkheidstraining zijn vruchten af te werpen:)!
Fé heeft inmiddels kennis gemaakt met andere honden en is o.a. naar het bos en de hei geweest waar ze vrolijk om ons heen rent.Wij zijn super-blij met Fé en zijn alle medewerkers van Granada Padul heel erg dankbaar voor hun goede zorgen!
zondag 23 november 2008
aankomst 21 nov slideshow
zondag, november 23, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
woensdag 19 november 2008
Iss 036 zoekt urgent een thuis
woensdag, november 19, 2008 | Gepost door
Granada Padul |
Post bewerken
Iss is zeer urgent op zoek naar een warm thuis. Ze is gek op haar mensen en heeft nooit het contact met andere honden gekend en weet ook niet hoe met ze om te gaan. Ze zit in haar kennel wel met andere honden. Iss is gevonden achtergelaten naast een vuilnisemmer vol vuil midden in de velden. Daar zat ze al zeker 4 dagen braaf te wachten op haar baasje die maar niet terugkwam. Ze had verschillende wondjes maar dat is inmiddels goed genezen. Maar ze voelt zich zeer ongelukkig, want ze weet niet goed wat ze aan moet met al die honden in het asiel. Iss wil maar 1 ding en dat is bij de mensen zijn. Iss is een kruising Sharpei, licht van kleur met kort haar, vrij zacht vooral op haar neus en heeft heel grappige oren. Ze is een grote schat en zoekt met urgentie een fijn gezin. Iss is erg sterk maar een vrolijke lieve meid. Helpt u mee uit te kijken naar een goed huisje voor Iss?
Abonneren op:
Posts (Atom)
mail voor dit blog
SVP UW BIJDRAGEN TIJDELIJK ZENDEN NAAR aukje@granadapadul.com !!!
Wegens omstandigheden wordt het weblog op dit moment maar 1 keer per week bijgehouden.
Heeft u foto's of een verhaal?
Mail naar Erna:
erna@granadapadul.com
Uw mooiste foto's worden geselecteerd.
Vermeld er svp bij of u het stukje mét
of zonder uw naam wenst op het blog.
Wegens omstandigheden wordt het weblog op dit moment maar 1 keer per week bijgehouden.
Heeft u foto's of een verhaal?
Mail naar Erna:
erna@granadapadul.com
Uw mooiste foto's worden geselecteerd.
Vermeld er svp bij of u het stukje mét
of zonder uw naam wenst op het blog.
Klik op de volgende
belangrijke onderwerpen!
Over Granada Padul
Uw reacties
Een aantal GELUKSHONDEN
O.a deze honden
vonden een thuis
Snuffel op dit blog
Voor info: mail met Gisela: gies@bakkerbv.nl
Voor informatie: mail met aukje@granadapadul.com


