Wat gaat de tijd toch snel.
Het is alweer 1 jaar geleden dat wij Rey opkonden halen in Brussel. De eerste weken was het een heel druk hondje niets was te gek voor hem. Als hij los mag dan is hij ook los maar dan luistert hij niet echt goed en gaat hij er als een haas vandoor en hij is zo snel dat we bang zijn dat hem wat overkomt als hij niet meer in zicht is, dus mag hij niet vaak los in de bossen . Ik ben hem nu aan het trainen om op een fluitje terug telaten komen zodat hij ook weer lekker los kan lopen. Rey is nu 1,5 jaar en is een stuk rustiger geworden hij heeft het echt naar zijn zin toen hij net bij ons was hield hij er niet van om te kroelen maar tegenwoordig vindt hij het lekker om op ons schoot te liggen. Poezen vinden hem niet echt leuk want hij piept heel hard als hij er een ziet maar hij wil alleen maar met ze spelen. Rey vindt rennen naast de fiets erg leuk dan kan hij zijn energie kwijt.
Groeten Wilfred, Miranda en een poot van Rey

Is het lente of niet.
Zelfs de lieveheersbeestjes krijgen er de kriebels van en hebben het op hun heupen. Lupa is en blijft een lelijk, maar o zo lief, hondje.
Ze is alert en ontspannen.

Onze overleden viervoeters verdienen een mooie plaats op dit weblog.
Er is al een herinneringsvideo onderaan dit blog.

Vanaf nu is er een 2e regenboogversie.
Mist u nog een overleden maatje in dit filmpje, mail dan naar Erna (zie rechtsboven voor het email adres)

T.z.t zal dit filmpje ook onderaan te vinden zijn en blijven.



 

Fibi is jarig, is nu 1 jaar, jawel!
We zijn heel gelukkig met onze enige echte eigen pup die nu een jongedame is geworden.
Ze is ontzettend ondeugend, daagt iedereen uit, verscheurt beddenlakens en graaft diepe kuilen in Johns mooie tuin.
Wat ze al niet probeert op te peuzelen, van kikkers tot knijpers en van drolletjes tot dode vogels en slakken.
Maar als ze je aankijkt met die ontzettend zachte ogen van haar vergeef je haar alles.
Inmiddels is ze verlost van haar lange klittende lokken en wordt steeds lichter van kleur.
Iedereen de hartelijke groeten van ons en pootjes van onze vier honden.
Hopelijk tot ziens op de Padul dag!

PAASFEEST

HET PAASFEEST STAAT WEER VOOR DE DEUR.
WIJ STAAN DAN STIL BIJ DE KRUISIGING VAN JEZUS.
WIJ VIEREN DE OPSTANDING VAN JEZUS.
GOD HEEFT HET ZO GEWILD EN ZO BEPAALD.

ZIJN WIJ ECHT ZO BLIJ OP GOEDE VRIJDAG OMDAT JEZUS STIERF VOOR ONS EN DAARMEE ZIJN ONZE ZONDEN VERGEVEN?
ZIJN WIJ NU GEVRIJWAARD VAN ZONDEN?
KUNNEN WE NU DOEN WAT WE WILLEN?

IEDEREEN MAG DAAR ZIJN EIGEN GEVOEL BIJ HEBBEN, ZIJN EIGEN MENING OVER HEBBEN.

WIJ ETEN ONS PAASEI MET ONZE KINDEREN. GAAN MET ONZE GEREDDE HONDEN EEN HEERLIJKE STRANDWANDELING MAKEN EN ZULLEN DE WIND DOOR ONZE HAREN LATEN WAAIEN EN ER EVEN BIJ STIL STAAN DAT SOMMIGE MENSEN OP DE WERELD NOG NOOIT BEGREPEN HEBBEN WAT DE INHOUD VAN HET PAASFEEST IS. AL ONZE HONDEN IN NEDERLAND DRAGEN HET KRUIS VOOR DE REST VAN HUN LEVEN MEE MAAR ZIJN OOK OPGESTAAN UIT DE DOOD.

VELE SOORTGENOOTJES WORDEN JAMMER GENOEG NOG IEDERE DAG AAN HET KRUIS GENAGELD.

PRETTIGE FEESTDAGEN.
AUKJE VAN HEES

Hier neemt Anais afscheid van Jesus.

The spring has come!!!
And with her, the first old man of the refuge!
Bartolo!!!
He likes to play with the balls and to chase little young dogs!  hahaha. He is made a lad!
Order a very big kiss the whole team of Granada-Padul and wish you a happy you spring!

Hallo,

op 7 augustus 2009 kwam Paco (voorheen Edie) aan op schiphol. Hij was zo bang dat ik niks met hem kon, niet aaien, niet uitlaten.. hij zat alleen maar verstijfd in een hoekje de boel in de gaten te houden. Zodra ik opstond, mijn stem iets verhief of mijn arm te snel opzwaaide, zat het arme beestje alweer onder de bank te trillen. Na een week lukte het mij eindelijk contact met hem te krijgen.. ik ging op de grond liggen en kon hem zachtjes op zijn koppie aaien. De eerste keer rende hij snel weg, maar toen hij eenmaal doorhad dat ik hem niks kwaads wilde doen kwam hij weer terug voor nog een aai over zijn bol. Dit was het begin van onze hechte vriendschap!

Ik heb hem overal mee naar toegenomen, ik heb hem laten zien dat het niet eng was hier en dat niemand hem kwaad wilde doen! Dit kostte een hoop tijd, geduld en liefde! Nu 7 maanden later is er bijna niks meer over van het bange scharminkeltje! Hij is het populairste hondje van het bos.. iedereen wil met hem mee lopen en hem het liefst mee naar huis nemen. Wat een aandacht krijgt die kleine in het bos! Het verbaasd mij elke dag weer dat het kleine bange scharminkeltje zo vrolijk is en zoveel levensenergie heeft en na alles wat hij heeft meegemaakt nog zoveel vertrouwen heeft in de mens. Hij is altijd in mijn buurt en waar ik ga is hij ook, maar hij kan ook prima even alleen thuis blijven.. of bij "opa en oma" logeren. Ook deze zijn helemaal verliefd op Paco en hij kan niet vaak genoeg langskomen.

Paco heeft nu een prima leventje hier in Nederland en ik ben ook nog elke dag blij dat ik hem heb geadopteerd.
Liefs,
Celeste